Fernando Ruiz Vergara, ölümünün ardından geride hiçbir zaman çekemediği düzinelerce not ve film senaryosu bıraktı. Endülüslü sinemacı, İspanya'da demokrasinin ilk yıllarında maruz kaldığı yargı sansürü nedeniyle önü kesilen, sadece tek bir belgesel yönetebilmişti: Rocío. O günden beri projeleri, yalnızca hayallerde ve arzularda yaşayan birer düş olarak kaldı. “Direniş Bobinleri”nde yönetmenler, bu hayata geçmemiş düşsel projeleri anlatırken, bugünün perspektifinden onlara yeniden hayat veriyor ve bu sinematik hafızayı bir direniş jestine dönüştürüyor.